Wzięła je, nie odrywając wzroku. „Więc zostałaś pielęgniarką, co? Dziwne… tyle czasu spędziłaś na książkach. Czemu nie lekarką? Nie stać cię było na studia medyczne, Lena?”
Nienawidziłam tego, że po tylu latach nadal potrafiła odnaleźć prawdę i uderzyć w nią zaledwie kilkoma słowami.
„A co z twoim życiem osobistym?” – kontynuowała, studiując moje dłonie. „Mąż, dzieci?”
Kolejne pytanie, na które nie chciałem odpowiadać, ale musiałem coś powiedzieć.
„Mam trójkę dzieci” – odpowiedziałam. Nie zamierzałam jej mówić, że wychowuję je sama, po tym jak mąż zostawił mnie dla młodszej koleżanki rok wcześniej. „A ty?”
„Mam córkę. Uważam, że posiadanie więcej niż jednego dziecka powoduje zbytnie dzielenie uwagi. Utrudnia to bycie naprawdę dobrym rodzicem”.
Uśmiechnęła się.
Chciałem rzucić w nią moją poduszką, ale zamiast tego uśmiechnąłem się i wyszedłem tak szybko, jak mogłem.
Od tamtej pory stało się to dla niej grą.
Drobne uwagi. Drobne cięcia.
Kiedy poprawiłam jej poduszkę, powiedziała: „Czy mogłabyś nie ciągnąć tak mocno?”, chociaż ledwo jej dotknęłam.
Kiedy przepłukiwałem jej kroplówkę, wzdrygnęła się, zanim jeszcze podłączyłem strzykawkę, i westchnęła, jakbym celowo był dla niej brutalny.
Gdy w pokoju był ktoś jeszcze, natychmiast robiła się słodka.
Potem drzwi się zamknęły, a ona spojrzała na mnie z tym samym leniwym okrucieństwem.
I zacząłem zdawać sobie sprawę, że to nie było przypadkowe. Ona zmierzała ku czemuś.
Pewnego popołudnia przyszedł pielęgniarz o imieniu Marcus, żeby zmierzyć jej poziom cukru we krwi.
Gdy tylko wyszedł, przyjrzała mi się uważnie i powiedziała: „Ten szorujący kolor strasznie cię wypłukuje”.
Kontynuowałem wykres. „Czy potrzebujesz czegoś jeszcze?”
„Wiesz, zawsze zastanawiałem się, co się z tobą stało.”
„Naprawdę? Nie myślę za dużo o liceum.”
Zaśmiała się krótko. „Tak. Ja też bym nie zrobiła, gdybym była Leną z Biblioteki”.
Tym razem zadziałało, bo zastosowano tę samą starą taktykę: powiedzieć coś na tyle subtelnego, że nie da się tego udowodnić, ale na tyle ostrego, żeby pozostało w pamięci na cały dzień.
Zacząłem się bać pokoju 304.
Nigdy nikomu nie powiedziałem, że ją znam.
Wydawało mi się to trochę dziecinne, jakby ból z liceum powinien już dawno minąć. Miałam 41 lat. Miałam kredyt hipoteczny, chore kolana i syna na studiach. Czemu jedna kobieta wciąż potrafiła sprawić, że trzęsły mi się ręce?
Zacząłem odliczać dni do wypisu ze szpitala.
Kiedy w końcu nadszedł ten moment, zdałem sobie sprawę, że nie uwolnię się od Margaret tak łatwo.
O południu dr Stevens zatrzymał mnie przed magazynem.
„Hej, Lena” – powiedział. „Chciałbym, żebyś osobiście zajęła się wypisaniem pacjentów z pokoju 304”.
Mrugnęłam. „Jasne.”
Daj mi znać, zanim wejdziesz.
To była dość nietypowa prośba i coś w jego tonie sprawiło, że zrobiło mi się słabo.
Wtedy zrozumiałem, że nie jest to tylko rutynowe wypisanie ze szpitala.
„Oczywiście” – powiedziałem.
Kiedy zapukałem i wszedłem do jej pokoju tuż po trzeciej, była już ubrana, miała na ustach szminkę, spakowaną torebkę, a na stoliku przy łóżku leżała teczka z informacją o wypisie ze szpitala.
Czekanie.
„No cóż” – powiedziała. „Idealny moment”.
Zmusiłam się do uśmiechu i podniosłam teczkę. „Przejrzyjmy twoje instrukcje dotyczące wypisu”.
Złożyła starannie dłonie. „Powinnaś zrezygnować, Leno. Natychmiast”.
Przez chwilę myślałem, że się przesłyszałem.
„Przepraszam, co?”
„Powinieneś zrezygnować” – powtórzyła. „Już rozmawiałam z lekarzem”.
Zacisnęłam palce na papierach. „O czym?”
Lekko przechyliła głowę. „O tym, jak mnie traktujesz”.
„Co? Przez cały czas traktowałem cię właściwie.”
„Byłeś niemiły. Naprawiałeś wszystko bardziej niż było to konieczne, zwlekałeś, kiedy dzwoniłam, a twój ton…” Pokręciła smutno głową. „Wykorzystałeś swoją pozycję, żeby mnie źle traktować z powodu przeszłości”.
Nie mogłam w to uwierzyć. „To nieprawda, Margaret.”
Uśmiechnęła się. „To prawda, skoro tak mówię. Takie rzeczy traktuje się poważnie. Wiesz o tym”.
Przez jedną straszną sekundę znów miałam 16 lat i patrzyłam, jak ona z uśmiechem wychodzi z opresji, podczas gdy ja brałam na siebie winę.
Potem odchyliła się do tyłu, krzyżując nogi. „Daję ci szansę. Zrezygnuj po cichu, a nie będzie bałaganu”.
Przez chwilę myślałam, że może jej się uda – że stracę pracę, że moje dzieci i ja będziemy cierpieć z powodu jej złośliwości.
Wtedy za mną rozległ się głos.
„To nie będzie konieczne.”
Odwróciłem się tak szybko, że prawie upuściłem teczkę.
Doktor Stevens stał w drzwiach.
Margaret mrugnęła. „Doktorze, właśnie wyjaśniałam…”
„Słyszałem cię”. Wszedł do środka i spojrzał na nią. „Wcześniej zgłosiłaś wątpliwości co do profesjonalizmu swojej pielęgniarki. Chciałem to lepiej zrozumieć”.
Margaret wyprostowała się. „Tak, dokładnie. Czułam…”
„Więc poprosiłem pielęgniarkę Lenę, żeby dokończyła wypis, podczas gdy ja będę obserwował. Cały czas byłem za drzwiami i to, co widziałem, nie potwierdza twojej skargi”.
Jej usta się otworzyły. Zamknęły.
Potem za nim wszedł ktoś inny.
„Mamo? Jestem tutaj…” Kobieta zatrzymała się, gdy nas zobaczyła. „Co się dzieje? Coś się stało?”
Margaret szybko otrząsnęła się. „Nic, kochanie. Po prostu nieporozumienie”.
Doktor Stevens nie ruszył się z miejsca. „Pani matka zgłosiła poważne zaniepokojenie dotyczące członka naszego personelu. Nie stwierdziłem żadnych nieprawidłowości w świadczonej opiece. Zaobserwowałem jednak niewłaściwe zachowanie wobec naszej pielęgniarki”.
Córka spojrzała na mnie, potem na mój identyfikator i jej oczy rozszerzyły się.
„Mamo?” powiedziała cicho. „Czy to ta kobieta, o której wspominałaś? Ta z liceum?”
Po raz pierwszy wyraz twarzy Margaret uległ zmianie — od opanowania ustąpił miejsca czemuś bliższemu strachowi.
„Miałem więc rację” – powiedział dr Stevens. „To była sprawa osobista”.
Margaret zacisnęła usta i milczała.
Jej córka spłonęła rumieńcem.
„Czy mam wycofać tę skargę i oszczędzić ci dalszego wstydu?” – zapytał dr Stevens.
„Proszę” – powiedziała szybko jej córka. Potem zwróciła się do mnie. „I przepraszam za wszelkie kłopoty, jakie sprawiła ci moja matka”.
Skinąłem głową. To nie było to samo, co usłyszeć to od Margaret, ale zawsze coś.
Dokończyłam wypis w obecności córki. Serce wciąż mi waliło, ale głos brzmiał spokojnie, gdy czytałam leki i zalecenia.
Margaret siedziała w milczeniu. Bez uśmieszku.
Kiedy skończyłem, wręczyłem mu dokumenty. „Może pan zostać wypisany ze szpitala”.
Wstała, wzięła papiery i spojrzała mi w oczy. Przez chwilę myślałem, że się odezwie.
Potem jej córka wyprowadziła ją.
Doktor Stevens zwrócił się do mnie. „Czy wszystko w porządku?”
Skinęłam głową, choć oczy mnie piekły. „Będę”.
Nie naciskał. „Zachowywałeś się profesjonalnie od momentu, w którym się zameldowałeś. Chciałem, żeby to zostało odnotowane”.
Przełknęłam ślinę. „Dziękuję.”
Po jego wyjściu posiedziałem jeszcze chwilę przy oknie.
Spojrzałam na puste łóżko i pomyślałam o tym, ile czasu w życiu spędziłam, kurcząc się, żeby zapewnić innym komfort. W szkole. W pracy. W przyjaźniach. Nawet w małżeństwie.
„Już nie” – wyszeptałam. „Nikt nie może się podnieść, sprawiając, że czuję się mała. Już nie”.
Następnie poprawiłam fartuch i poszłam do następnego pacjenta.
Margaret odeszła – miejmy nadzieję, że na zawsze – ale gdybym ją kiedykolwiek zobaczył, miałbym pewność co do jednej rzeczy.
Nie chciała mnie już więcej powalić. Mogła spróbować, ale nie pozwoliłbym jej wygrać.
